علی،علی است

آن روز عدالت زير خاك گرديد.با دفن كردن اميرالمومنين عدل و عدالت هم مدفون شد، عدالتي كه از زمان حضرت آدم تا پيامبر خاتم، بشر در انتظارش بود، عدالتي كه هر كس در پناه آن در آسايش باشد و آرام زندگي كند. هزاران سال از رحلت حضرت آدم مي گذرد و دنيا يك " علي" به خود ديده، يك حكومت عدل و يك امام و پيشواي عادل كه بعد از ٢٥ سال، سكان خلافت را به او سپردند آن هم با زور. چرا كه بعد از ربع قرن از وفات پيغمبر، انحرافاتي در دين بوجود آمده بود و تمكين امت اسلام از امام مفترض الطاعه بسيار گران مي آمد.ديري نپاييد پس از چهار سال و نه ماه حكومت، و ايجاد جنگهاي متعدد توسط ناكثين(طلحه و زبير)، قاسطين (معاويه) و مارقين ( خوارج)، در سحرگاه روز نوزدهم ماه مبارك رمضان سال چهلم هجري توسط كسي كه از جنگ نهروان جان سالم به در برده بود با شمشير آغشته به زهر ضربت خورد و در روز بيست و يكم به شهادت رسيد.
اينك، هزار سال از آن زمان ميگذرد و همچنان چشم انسانها به يك عادل ديگر دوخته شده است، يك علي ديگر و يك امام مفترض الطاعه. امامي كه قدم بر قدم هاي علي مي گذارد. او عصاره همه انبياء و اولياء است.اما...شايد بعد از پنج هزار سال ! ... آه چه ميگويم...م
"ما قلم هاييم در دست ولي
كز لب ما مي چكد ذكر علي
ذكر مولايم علي اعجاز كرد
عقده ها را از زبانم باز كرد
نام او سرحلقه ذكر من است
كز فروغ او زبانم روشن است
گر نباشد جذبه روشن نيستم
اين كه غوغا مي كند من نيستم"